Jesienią 1920 roku w wyniku podziału floty austro-węgierskiej „Admiral Spaun” został przekazany Wielkiej Brytanii, po czym sprzedany włoskiej stoczni złomowej i rozebrany w 1922 roku.
Doświadczenia z jego eksploatacji stały się podstawą do opracowania okrętów typu Novara (nazywanych także ulepszonym typem Admiral Spaun).
Historia powstania W wielkim programie rozbudowy floty austro-węgierskiej autorstwa wiceadmirała Maximiliana von Sternecka z 1884 roku znalazły się, prócz okrętów pancernych, także szybkie krążowniki, których zadaniem miało być prowadzenie rozpoznania, ochrona torpedowców, reprezentowanie bandery na świecie i uczestnictwo w wyprawach i ekspedycjach naukowych. Parlamenty austriacki i węgierski corocznie zmniejszały jednak fundusze na rozbudowę floty i w rezultacie w latach 1885–1890 na budowę i wyposażenie nowych okrętów otrzymano zaledwie 19,7 mln forintów (całość budżetu floty wyniosła w tych latach 70,9 mln forintów). Po 1891 roku nastąpiło dalsze ograniczanie budżetu marynarki, co spowodowało zastój w jej rozwoju. Mimo to do końca XIX wieku do służby trafiły m.in.