W okresie Polski Ludowej prace badawcze oraz starania o upamiętnienie zbrodni napotykały na liczne przeszkody ze strony władz. Wynikało to przede wszystkim z faktu, iż ofiary Piaśnicy (inteligencja, duchowieństwo, pacjenci niemieckich szpitali psychiatrycznych) nie mieściły się w oficjalnym kanonie ówczesnej polityki historycznej, który głosił, iż główny ciężar represji oraz walki z okupantem ponosiły warstwy robotniczo-chłopskie.
We wrześniu 1955 roku w lasach piaśnickich odsłonięto Pomnik Ofiar Piaśnicy. Został wzniesiony z inicjatywy lokalnej społeczności oraz Polskiego Związku Zachodniego. Szczególne zasługi przy budowie pomnika położył Leon Prusiński, wejherowianin, były więzień KL Stutthof. Jednocześnie oznaczono i otoczono opieką masowe mogiły. Na początku lat 90. na terenie nekropolii przeprowadzono prace renowacyjne. Począwszy od lat 80. miejsce pamięci zaczęto także wzbogacać o kolejne obiekty. Między innymi w latach 1992–1993 wzniesiono tam zadaszony ołtarz polowy i pomnik zamordowanych dzieci, a w 1999 roku – niewielkie pomniki poświęcone s. Alicji Kotowskiej i zamordowanym jezuitom z Gdyni. W październiku 2010 roku odsłonięto nową kaplicę–mauzoleum.