W czasie okupacji radzieckiej Lwowa (1939–1941) był zatrudniony na lwowskim Uniwersytecie, który wówczas nosił okupacyjną nazwę im. Iwana Franki, broniąc zajęć po polsku. 17 września 1940 roku wstąpił do Związku Radzieckich Pisarzy Ukrainy. W czasie okupacji niemieckiej (1941–1944) ukrywał się jako Jan Zalutyński na Lubelszczyźnie – Stefania Skwarczyńska, uratowana przezeń z Kazachstanu, umieściła go u rodzin Fudakowskich, Teleżyńskich i Żółtowskich (Krasnobród, Wilkołaz, Milejów).
Po wojnie zamieszkał w Lublinie. W latach 1944–1947 był tam profesorem KUL. W 1947 przeniósł się do Krakowa, gdzie 2 stycznia został mianowany profesorem nadzwyczajnym Uniwersytetu Jagiellońskiego.
W Krakowie mieszkał do śmierci. Pochowany na cmentarzu Rakowickim (kwatera XIX-płn-4).
Badania nad romantyzmem Pracę naukową rozpoczął wcześnie. W 1906 ukazała się w czasopiśmie „Biblioteka Warszawska” pierwsza jego rozprawa pt. Patriotyzm Słowackiego. W 1910 wyszła jego pierwsza książka Studia o Słowackim, a w dwa lata później dwutomowa monografia Zygmunt Krasiński. Dzieje myśli, która ukazuje Krasińskiego jako intelektualistę i poetę filozoficznego, przedstawia ewolucję jego myśli i rozwój osobowości. Jest to monografia dziejów myśli filozoficzno-społecznej (historia idei) czasów, w których poeta żył.