Płyta została odnaleziona 17 października 1631 wraz z jej kośćmi. Zaskakujące było przy tym to, że przy całkowicie nienaruszonym szkielecie brakowało czaszki. Okazało się, iż po raz pierwszy grób został otwarty pomiędzy 1004 a 1010 przez opata Gerharda von Seeon. Wówczas przeniesiono do Seeon czaszkę Irmingardy. W Seeon znajdowała się ona aż do XVII wieku. Kult Irmingardy zarówno w Seeon jak we Frauenwörth poszedł w zapomnienie.
Gdy w 1922 kardynał Michael von Faulhaber rozpoczął proces beatyfikacyjny Irmingardy, wtedy to również otwarto jej grób po raz trzeci i umieszczono w nim ponownie czaszkę.
Dopiero 27 kwietnia 2003 odbyła się uroczysta ceremonia, podczas której kości i czaszkę świętej Irmingardy włożono do szklanego pojemnika w klasztorze Frauenwörth.
Kult Irmingardy oficjalnie został zatwierdzony w 1928 przez papieża Piusa XI, a 17 lipca 1929 uznano Irmingardę za świętą.
Dzień pamięci Jej wspomnienie odbywa się w dies natalis (16 lipca) we Frauenwörth, sam zaś dzień Irmingardy jest obchodzony w niedziele przed lub po 16 lipca.