Na orbicie nominalnej pojedyncze zdjęcie obejmowało obszar 1660×1660 km, z rozdzielczością liniową w nadirze wynoszącą 3 km. Instrument dostarczył ponad 1600 zdjęć wysokiej jakości. Zaprezentował możliwość otrzymywania przez meteorologów dziennych zdjęć pokrywy chmur w czasie zbliżonym do rzeczywistego. Zdecydowało to o umieszczeniu podobnego przyrządu na satelitach TOS. Radiometr podczerwony wysokiej rozdzielczości (High-Resolution Infrared Radiometer; masa: 5,1 kg; zużycie energii elektrycznej: 4 W) Instrument służył do pomiaru temperatury powierzchniowej chmur i kontynentów. W ciągu dnia jego dane uzupełniały obrazy kamer telewizyjnych. Zamontowany był w pierścieniu przyrządów. Rejestrował podczerwień w zakresie 3,5–4,1 μm. Przyrząd składał się z: układu optycznego, detektora podczerwieni (SePb), układów elektronicznych, rejestratora taśmowego, filtru minimalizującego wpływ pary wodnej i dwutlenku węgla w atmosferze. Działanie HRIR opierało się na przełożeniu energii odbieranego promieniowania na napięcie elektryczne rejestrowane do późniejszego przesłania. Pole widzenia instrumentu wynosiło ok. 1,5°, co odpowiadało 8 km na powierzchni Ziemi, w nadirze. Zakres dynamiczny radiometru umożliwiał pomiar temperatur od 210 K do 330 K. Instrument działał bardzo dobrze.