Życie Robotnicze – było pismem radomskich struktur Polskiej Partii Socjalistycznej. Był to już drugi oficjalny organ prasowy radomskiej PPS. W roku 1922 ukazało się bowiem kilkanaście numerów "Radomianina", nawiązującego do periodyku socjalistycznego, wydawanego pod tym samym tytułem na przełomie XIX i XX wieku.
Pierwszy numer "Życia Robotniczego" ukazał się 26 sierpnia 1923 r. Pismo było tygodnikiem, wydawanym w formacie 31x45 cm, objętość wynosiła od 4 do 6 kolumn. Nakład początkowo wynosił 1000 egz. (1923 r.), w latach 1924-30 oscylował w granicach 1900-2300 egz., zaś w latach 1930-33, kiedy to tygodnik dotknęły trudności finansowe spadł do około 1500 egzemplarzy. Jedynie w okresach przedwyborczych nakład pisma wzrastał nawet do 3600 sztuk.
Dominującym tematem "Życia Robotniczego" była problematyka polityczno-społeczna, oprócz niej pismo zajmowało się również zagadnieniami ekonomicznymi i kulturalno-oświatowymi. Pierwsze strony tygodnika przeznaczone były na artykuły publicystyczne, zaś ostatnie kolumny zajmowały stałe działy i rubryki (m.in. Ruch robotniczy w Radomiu, Kronika miejska czy też Skrzynka do listów). "Życie Robotnicze" zamieszczało także przedruki artykułów z innych krajowych pism lewicowych. "Życie Robotnicze" było adresowane głównie do inteligencji zawodowej i klasy robotniczej.