Folklorysta Jan Broda opisywał je jako złośliwe demony płci żeńskiej ubrane w białe płachty i czarne suknie, pojawiające się nocami, głównie na bezdrożach (zwłaszcza w okresie adwentu) i wychodzące ze swych kryjówek na dźwięk kościelnych dzwonów, a także po przywołaniu gwizdemJan Broda: O czarownicach, utopcach i nocnicach, Bielsko-Biała: Beskidzkie Towarzystwo Społeczno-Kulturalne, 1980, s.24..
Oddziaływanie Uważano je za szkodliwe wobec ludzi - miały przychodzić nocą do chałup i nękać małe dzieci, czego skutkiem był ich płacz i brak snu. W kazaniach polskiego husyty czytamy: „odwiedzając położnicę, pytają, co się narodziło, czy chłopiec, czy dziewczyna; a czynią to, aby uchronić dziecko od nocnic, to jest od zmór, które dzieci szczypią i straszą i nie dają im usnąć”Cyt. za: B. Baranowski, Pożegnanie z diabłem i czarownicą, Łódź 1965, s. 174.. Na Mazowszu i Lubelszczyźnie jeszcze na przełomie XIX i XX wieku mówiono, że płacz dziecka nocą powodowany jest przez nocnice, zwane czasem także noclicami. Bohdan Baranowski podał ponadto, że przypisywano im zwodzenie ludzi, wyprowadzanie ich na bezdroża, na których musieli długo błądzić, uniemożliwiając lub utrudniając im odnalezienie drogiJan Broda: O czarownicach, utopcach i nocnicach, Bielsko-Biała: Beskidzkie Towarzystwo Społeczno-Kulturalne, 1980, s.5..
Zobacz też
północnica
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Demony słowiańskie