Pomimo prostoty niezbyt realistycznych założeń, model ten właśnie dzięki swej prostocie osiągnął wielki sukces, stając się podstawą metody oznaczania powierzchni ciał stałych (niezbyt dokładne określenie „powierzchnię właściwą określono metodą BET”), zalecaną przez ISO i powszechnie stosowaną.
Równanie izotermy BET (dla nieskończenie wielu warstw adsorbatu): (postać klasyczna),
(postać przekształcona).
gdzie: – ciśnienie względne ( – ciśnienie pary nasyconej), – tzw. pokrycie powierzchni (inaczej adsorpcja względna); w modelu adsorpcji wielowarstwowej należy je traktować jako wielkość statystyczną, która może być większa od 1, – pojemność monowarstwy, – stała równowagi adsorpcji (najczęściej używa się tutaj symbolu C).
Równanie izotermy BET dla n-warstw adsorbatu, postać klasyczna:
gdzie: – maksymalna ilość warstw tworzących się przy adsorpcji.
Klasyczne równanie BET po przedstawieniu w postaci liniowej stanowi do dziś podstawę analizy powierzchni właściwej adsorbentów.
Klasyczna liniowa forma równania BET:
gdzie i są dostępne z doświadczenia.