Ulica Łaciarska – jedna z ulic ścisłego średniowiecznego centrum Wrocławia (Stare Miasto), równoległa do wschodniej pierzei Rynku i położona od niej ok. 170 m na wschód.

Pierwotnie nazwa Altbussergassew 1345; także: altbusergasse, altpussergasse, platea renovatorum, platea veterniariorum, odnosząca się do łataczy obuwia (określanych też mianem Altbesserer lub Altbüßer) odnosiła się do północnego odcinka tej ulicy, między dzisiejszą ul. Wita Stwosza a placem Nankiera. Jej przedłużenie w kierunku południowym nazywane było czasem „z tyłu [kościoła] św. Marii Magdaleny”, później zaś Pfnorrgasse durchaußm.in. na planie miasta z 1562, Ensiedlergasse, Hintere Brustgasse. Na południowym końcu ulicy znajdowała się w wewnętrznej linii umocnień furta Pfnorra (Pfnorr Pfortew XV wieku mieszkał we Wrocławiu złotnik Sebalt Pfnorr, któremu wrocławski kościół farny św. Elżbiety zawdzięczał pozłocenie gałki znajdującej się na szczycie wieży (według )), a za nią – kładka przez Czarną Oławę.

Według zachowanych źródeł z początków XV wieku przy ulicy Łaciarskiej łatacze obuwia byli w mniejszości;