Michaił Władimirowicz Wiktorow (; ur. w Jarosławiu, zm. 1 sierpnia 1938) – radziecki wojskowy i polityk narodowości rosyjskiej, flagman floty I rangi, naczelnik sił morskich Armii Czerwonej (1937), wcześniej dowódca Floty Oceanu Spokojnego (1932–1937), Bałtyckiej (1926–1932), Czarnomorskiej (1924) i ponownie Bałtyckiej (1921–1924). Na czele marynarki wojennej stanął w trakcie wielkiej czystki, po aresztowaniu poprzednika, Orłowa, wkrótce jednak sam podzielił jego los, został aresztowany, skazany na śmierć i stracony. Deputowany do Rady Najwyższej ZSRR I kadencji.
Życiorys Urodzony w rodzinie oficera. Ukończył Jarosławski Korpus Kadetów 1910. W 1913 z wyróżnieniem ukończył Korpus Morski. W 1924 ukończył kurs doskonalenia w Akademii Wojenno-Morskiej.
W czasie I wojny światowej pływał na okrętach Floty Bałtyckiej w stopniu porucznika. Po Rewolucji Październikowej wstąpił do służby w RKKF. Od stycznia 1918 był zastępcą dowódcy okrętu liniowego „Grażdanin”. Od listopada 1918 był zastępcą dowódcy krążownika „Oleg”. Od czerwca 1919 do kwietnia 1920 dowodził niszczycielem „Wsadnik”. Od sierpnia 1920 do kwietnia 1921 był dowódcą okrętów liniowych „Andriej Pierwozwannyj” i „Gangut”.