25 listopada 1944 powołany do służby w wojskowym wymiarze sprawiedliwości. Początkowo pełnił służbę na stanowiskach p.o. szefa Wojskowego Sądu Garnizonowego w Rzeszowie i Warszawie. Od 21 lutego 1945 do 18 lutego 1946 orzekał jako szef Wojskowego Sądu Okręgowego nr 1 w Warszawie, później przeniesiony do Poznania na stanowisko szefa tamtejszego Wojskowego Sądu Rejonowego. Od 17 marca 1947 zajmował stanowisko prezesa Najwyższego Sądu Wojskowego. 2 listopada 1949 zdymisjonowany ze stanowiska, wkrótce opuścił szeregi Wojska Polskiego. Po demobilizacji pracował w Ministerstwie Sprawiedliwości, a także jako radca prawny Ministerstwa Górnictwa.
Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera A2-13-1)Wyszukiwarka cmentarna - warszawskie cmentarze.
Przypisy
Bibliografia Krzysztof Szwagrzyk, Prawnicy czasu bezprawia: sędziowie i prokuratorzy wojskowi w Polsce 1944-1956, Kraków, Wrocław 2005, Instytut Pamięci Narodowej – Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, Towarzystwo Naukowe Societas Vistulana,