Bitwa pod Nowiodunum — bitwa stoczona w roku 52 p.n.e. przez rzymskiego prokonsula Gajusza Juliusza Cezara z siłami powstańców galijskich pod wodzą Wercyngetoryksa.
Sytuacja przed bitwą Po przybyciu na tereny zbuntowanej Galii Zaalpejskiej (Galia Comata, Galia Transalpina) Cezar postanowił skupić legiony. Wyznaczonym miejscem zbiórki były prawdopodobnie okolice dzisiejszego Châtillon-sur-Seine. Po otrzymaniu tej wiadomości Wercyngetoryks zawrócił swą armię do kraju Biturygów, a następnie udał się do miasta Gorgobina (prawdopodobnie dzisiejsze La Guerche) zamieszkiwanego przez Bojów, których Cezar pokonanych w wojnie helweckiej rozmieścił tutaj i przydzielił Eduom pod opiekę.
Tu rozpoczął oblężenie i tym manewrem sprawił Cezarowi sporo kłopotu, ponieważ Bojowie jako sprzymierzeńcy Rzymu spodziewali się pomocy. Wyjście legionów z leż zimowych wiązałoby się z trudnościami w zaopatrzeniu w żywność, pozostawanie zaś w obozach skutkowałoby tym, że powstańcy zdobyliby Gorgobinę, a wszyscy dotychczasowi sprzymierzeńcy Cezara zobaczyliby, że nie mogą liczyć na jego pomoc.