W tym samym roku sięgnął po swoje ostatnie medale mistrzostw Polski na torze – srebro w wyścigu na 4000 m i brąz w wyścigu na 1000 m ze startu zatrzymanego.
Kariera szosowa W 1964 zajął trzecie miejsce w Tour de Pologne (wygrany prolog i jeden z etapów), następnie wystąpił na mistrzostwach świata w kolarstwie szosowym, zajmując 27 m. w wyścigu indywidualnym i 8 m. w wyścigu drużynowym na 100 km oraz na Igrzyskach Olimpijskich w Tokio (73 m w wyścigu indywidualnym i 11 w wyścigu drużynowym na 100 km). W 1965 wystąpił pierwszy raz w Wyścigu Pokoju, zajmując 12 m. Rok 1966 przyniósł mu zwycięstwo w szosowym wyścigu indywidualnym mistrzostw Polski, drugie miejsce w Tour de Pologne (wygrany etap jazdy na czas). a także 36 m. w Wyścigu Pokoju (wygrał wówczas jazdę indywidualną na czas) i 10 m. w mistrzostwach świata w wyścigu drużynowym na 100 km. W 1967 zajął trzecie miejsce w Wyścigu Pokoju i 7 m. na mistrzostwach świata w wyścigu drużynowym na 100 km. W 1968 był ponownie trzeci w Wyścigu Pokoju (kolejny raz wygrał jazdę indywidualną na czas) oraz piąty z drużyną w wyścigu na 100 km na Igrzyskach Olimpijskich w Meksyku. W 1969 na mistrzostwach świata czwarte miejsce w wyścigu drużynowym na 100 km, w Wyścigu Pokoju zajął 16 m.