Hilfspolizei) pełne uprawnienia policyjne co do stosowania środków przymusu. Dekret zawieszał m.in. tajemnicę korespondencji, wolność zgromadzeń, nietykalność osobistą obywateli i ich mieszkań, dopuszczał tzw. „areszt prewencyjny”, czyli internowanie bez nakazu sądowego przez policję (i policję pomocniczą) i wolność publikacji. Co najważniejsze – zawieszał również możliwość sądowej kontroli decyzji administracyjnych podjętych w jego trybie (brak możliwości odwołania się do sądu). Rozstrzygające było również powierzenie wykonania dekretu ministrowi spraw wewnętrznych, a nie ministrowi wojny Rzeszy (tzn. policyjny stan wyjątkowy, a nie stan wojenny pod władzą i kontrolą Reichswehry)Ministrem spraw wewnętrznych Rzeszy był Wilhelm Frick (NSDAP) a komisarzem ministerstwa spraw wewnętrznych Prus Hermann Göring. W konsekwencji, w chwili wydania dekretu policja niemiecka i policja Prus – największego landu Rzeszy były już podporządkowane nazistom. Reichswehra podlegała natomiast za pośrednictwem ministra wojny Wernera von Blomberga prezydentowi Rzeszy Paulowi von Hindenburgowi jako najwyższemu zwierzchnikowi sił zbrojnych.