Stwierdzenie to było kategorycznie odrzucane przez czołowych nazistów, którzy naciskali na wprowadzenie stanu wyjątkowego oraz zaaresztowanie członków frakcji komunistycznej i socjaldemokratycznej Reichstagu.
Tło polityczne Pożar Reichstagu miał miejsce w trakcie kampanii wyborczej przed wyborami do Reichstagu i w tydzień przed ich datą ustaloną na 5 marca 1933 roku. Adolf Hitler, zaprzysiężony jako Kanclerz Rzeszy (niem. Reichskanzler), sprawował funkcję szefa rządu koalicyjnego NSDAP i DNVPNa 11 miejsc w gabinecie, NSDAP obsadzało 3: stanowisko Kanclerza Rzeszy (Hitler), stanowisko ministra spraw wewnętrznych Rzeszy (Frick) i ministra bez teki (Göring); DNVP – 2: ministra gospodarki (Alfred Hugenberg) i ministra sprawiedliwości (Franz Gürtner), jedno (ministra pracy Rzeszy) zajmował Franz Seldte, przywódca paramilitarnego Stahlhelmu zbliżony do tego czasu do DNVP, pozostałe 5 zajmowali bezpartyjni ministrowie konserwatywni, związani z prezydentem Paulem von Hindenburgiem i z wicekanclerzem von Papenem (jednocześnie komisarycznym premierem Prus) – zaufanym prezydenta Rzeszy. Choć naziści byli w Rządzie Rzeszy w mniejszości, zajmowali jednak kluczowe stanowiska w przypadku wprowadzenia stanu wyjątkowego. od 30 stycznia 1933 roku.