Na przedstawienia obowiązkowo kierowano uczniów i Polaków pracujących w niemieckich przedsiębiorstwach oraz urzędników, których obecność sprawdzali niemieccy zwierzchnicy.

Według powojennych zeznań świadków w procesie Kwarantanny i Teatru Objazdowego, z własnej woli bilety na sztukę kupowali folksdojcze oraz niewyrobiona publiczność, spragniona byle jakiej rozrywki. W lipcu 1943 w Warszawie odbyły się dwa przedstawienia otwarte, przy słabej frekwencji. „Biuletyn Informacyjny” relacjonował, że spotkały się one z takimi objawami wstrętu, hasłami i przeszkodami, że żadnego nie dokończono bez awantur, aż do sprowadzenia niemieckiej policji włącznie; zajścia na widowni zorganizował zespół Organizacji Małego Sabotażu „Wawer”. Osoby występujące w Kwarantannie otrzymywały anonimy od działaczy podziemia.

Procesy powojenne W lipcu-sierpniu 1949 oraz w sierpniu–wrześniu 1950 autorzy i aktorzy związani z Teatrem Objazdowym sądzeni byli przed Sądem Wojewódzkim i Apelacyjnym w Warszawie. Wewnętrzne dochodzenie w sprawie i jej dokumentację prowadził od czasu oficjalnej restytucji w sierpniu 1945 ZASP.