Pod jego kierunkiem powstało 30 prac magisterskich z zakresu teorii muzyki; autorami ich były m.in. publicystki Ewa Kofin i Beata Smolińska oraz teoretyczka muzyki Anna Granat-Janki. Szerokie spektrum przedmiotów praktycznych i teoretycznych sprawiło, że do jego uczniów zalicza się duże grono studentów wrocławskiej Akademii.
Jest autorem podręcznika Metodyka nauczania form muzycznychRyszard Bukowski, Metodyka nauczania form muzycznych. PWM, Kraków 1968..
Działalność społeczna Od r. 1948 był członkiem Związku Kompozytorów Polskich. Pełnił rozmaite funkcje we władzach Oddziału Wrocławskiego ZKP, w tym dwukrotnie prezesurę (1959–1969 i 1986–1987). Należał – wraz z Radomirem Reszke i Tadeuszem Natansonem – do inicjatorów Festiwalu Muzyki Kompozytorów Ziem Zachodnich, późniejszego Festiwalu Polskiej Muzyki Współczesnej „Musica Polonica Nova“, organizowanego do dzisiaj.
Publicystyka Działalnością recenzencką zajmował się od czasów katowickich, współpracując wówczas z prasą lokalną. Od lat 50. do końca życia był stałym recenzentem dzienników wrocławskich: kolejno Słowa Polskiego, Gazety Robotniczej i Wieczoru Wrocławia;