thumb|Grób Tadeusza Wołowskiego na Starym Cmentarzu w Łodzi Tadeusz Wołowski (ur. 15 grudnia 1889, zm. 7 maja 1958 w Łodzi) – polski reżyser.
Przed wojną pracował w Teatrze Wielkim w Warszawie. Po wrześniu 1939 był żołnierzem ZWZ-AK. Zarejestrowany oficjalnie jako fotograf, należał do komórki Żegoty zorganizowanej przez rzeźbiarza Albina Bonieckiego. Pomniejszał fotografie przeznaczone dla Londynu, fotografował pierwsze egzekucje na Lesznie, wykonywał zdjęcia do fałszywych dokumentów. Ukrywał również Żydów, roznosił innym ukrywającym się pieniądze z Żegoty rozdzielane przez Anielę Steinsbergową.
Za wiedzą władz konspiracyjnych podjął pracę zarobkową jako autor tekstów w teatrach jawnych „Nowości” i „Maska”, gdzie również sporadycznie występował. Na początku 1942 został uprzedzony przez Tymoteusza Ortyma, kierownika „Nowości”, że Urząd Propagandy wytypował go do wzięcia udziału w konkursie na sztukę antytyfusową. Za pośrednictwem Żegoty Wołowski powiadomił o konkursie Tajną Radę Teatralną, od której otrzymał zalecenie przygotowania utworu, który nie będzie się nadawał do wystawienia na scenie. Obawiając się o los żony, aktorki Czesławy Celińskiej, Wołowski napisał poprawny formalnie i zgodny z wymogami konkursu dramat pt. Zaświta, o wiejskim lekarzu, byłym studencie prof. Weigla, walczącym z epidemią tyfusu.