Po rewizji na wniosek skazanego, 16 lutego 1951 Sąd Najwyższy zmniejszył karę do trzech lat. 21 lutego Czesława Wołowska zwróciła się z prośbą o łaskę dla męża do Bolesława Bieruta, który podpisał ułaskawienie 9 kwietnia 1951.
Po opuszczeniu więzienia Wołowscy przenieśli się do Częstochowy, gdzie Tadeusz podjął pracę reżysera w Teatrze Dramatycznym. W sezonie 1952–1953 pracował w Teatrze Małym w Łodzi, a od 1954 do 1957 w Teatrze Muzycznym w Lublinie.
Został pochowany na Starym Cmentarzu w Łodzi.
Bibliografia Maria Szymańska, O dobre imię Tadeusza Wołowskiego, „Pamiętnik Teatralny”, 1964, nr 4. Janina Hera, Konkurs na sztukę antytyfusową, „Pamiętnik Teatralny”, 1997, nr 46, s. 399–409.
Linki zewnętrzne
Kategoria:Polscy reżyserzy teatralni Kategoria:Urodzeni w 1889 Kategoria:Urzędnicy resortów PKWN Kategoria:Zmarli w 1958 Kategoria:Pochowani na Starym Cmentarzu w Łodzi