Jan Wegner (ur. 7 lipca 1909 w Łowiczu, zm. 4 sierpnia 1996 tamże) – polski historyk, kustosz, kurator nieborowskiego oddziału Muzeum Narodowego w Warszawie, nauczyciel łowickiego gimnazjum.
Dzieciństwo i młodość Był trzecim z ośmiorga dzieci Tytusa, właściciela farbiarni, i Matyldy.
Po ukończeniu w 1927 r. Państwowego Gimnazjum im. ks. J. Poniatowskiego w Łowiczu i zdaniu matury, rozpoczął studia na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Warszawskiego. Był także słuchaczem wykładów z historii sztuki. W tym czasie skrystalizowały się jego zainteresowania: historia sztuki, historia wojskowości, przeszłość regionalna. Wyrazem owych zainteresowań były publikacje na łamach prasy regionalnej – „Łowiczanina”, „Życia Łowickiego” i „Życia Gromadzkiego”. W 1935 r. objął posadę nauczyciela historii i geografii w rodzimym gimnazjum. Realizację programu nauczania łączył z wszczepianiem uczniom zainteresowań regionalnych, co było, jak na owe czasy, niezwykle nowatorskie. W tym samym roku ukazała się jego praca Napoleon w Łowiczu, a po trzech latach Walka o szkołę polską w Łowiczu.