Jan Janca (ur. 1 czerwca 1933 w Gdańsku, zm. 8 grudnia 2023 w Tybindze) – polsko-niemiecki organista, kompozytor i muzykolog.
Życiorys Janca pochodził z niemiecko-polskiej rodziny gdańskiej. Pierwszą naukę gry na organach otrzymał od swego ojca, organisty Antoniego Jancy. Po ukończeniu Państwowej Szkoły Muzycznej II stopnia w Gdańsku-Wrzeszczu (wraz z Augustynem Blochem i Marią Fołtyn) studiował w latach 1950–1955 w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie organy u Bronisława Rutkowskiego i kompozycję u Stanisława Wiechowicza. Następnie działał jako wolny organista i dokonał pierwszych nagrań na organach katedry oliwskiej.
W 1957 roku wyjechał na koncert do Niemiec i nie powrócił do Polski. W latach 1958–1962 studiował kompozycję na Wyższej Szkole Muzycznej w Stuttgarcie u Johanna Nepomuka Davida, a w latach 1958–1965 był prywatnym uczniem Marcela Duprégo w Paryżu.
W latach 1962–1996 był organistą w kościele św. Jana w Tybindze i wykładowcą muzyki na seminarium duchownym Wilhelmstift. Muzyki uczył także na Katolickiej Wyższej Szkole Muzyki Kościelnej w Rottenburgu.