Lokomotywy wyprodukowane w 1909 roku były początkowo wyposażane w sprężarkę powietrza i hamulec zespolony Westinghouse’a, lecz nie można było ich wykorzystywać właściwie, gdyż tabor Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej miał hamulce próżniowe Hardy’ego lub ręczne, stąd zaniechano ich montowania i parowozy wyposażano w hamulec parowy.
Trzyosiowy tender serii 15C1 (oznaczenie polskie) miał pojemność 15 m³ wody i 8 ton węgla, masę własną 16,2 t i służbową 39 t. Średnica kół tendra wynosiła 1000 mm.
Eksploatacja Lokomotywy serii CzWP/K otrzymały na Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej numery od 478 do 489Lokomotywy serii CzWP/Ch otrzymały dalsze numery 490-494 – B. Pokropiński, op.cit. s.70 i W.A. Rakow, op.cit, s. 140.. Przystosowane były do szerokości toru 1435 mm, lecz można było zamienić zestawy kołowe na szerokotorowe (1524 mm). Lokomotywy tego typu używane były do ciągnięcia pierwszych ciężkich 40-wagonowych pociągów z węglem o masie 1000 t z Sosnowca do Warszawy. Podczas I wojny światowej kilka parowozów zostało przerobionych na tor szerokości 1524 mm i prawdopodobnie trafiły na koleje rosyjskie.