Edukacja progresywistyczna – oparta na koncepcjach naturalistycznych i pragmatycznych skoncentrowanych na potrzebach i zainteresowaniach dziecka; czyni przedmioty akademickie mniej ważnymi; odrzuca koncepcje tradycyjnej filozofii idealistycznej, realistycznej i tomistycznej; jej funkcją społeczną jest wpajanie relatywizmu kulturowego, czy etycznego, odnoszącego się do tradycji, postaw i wartości oraz wdrażanie młodych ludzi w procedury demokratyczne.
Geneza progresywizmu Początki progresywizmu przypadają na okres oświecenia. Teoretyków oświecenia uznaje się za prekursorów koncepcji postępu, która zakłada, że człowiek potrafi ulepszać środowisko. Uzasadnienie tej koncepcji stanowiły przesłanki, takie jak wykorzystanie inteligencji oraz zastosowanie metody naukowej w celu rozwiązania problemów społecznych, politycznych i ekonomicznych. Progresywistyczna myśl uznaje człowieka jako z natury dobrego. Takie założenie pojawiło się najwcześniej w teorii J. J. Rousseau. Rousseau był jednym z myślicieli, który zainspirował progresywistów działających na rzecz przemian w oświacie. Rousseau dowodził, iż wyniki w nauce dziecka zależą od jego zainteresowań i potrzeb. Kontynuatorem myśli Rousseau jest Johann Heinrich Pestalozzi.