Wyprawa plebańska – anonimowy dialog, opublikowany krakowskiej Drukarni Łazarzowej w 1590 roku. Utwór należy do kręgu literatury sowizdrzalskiej. Krytykuje postanowienia zjazdu w Łęczycy z 1589 roku, zgodnie z którymi każdy duchowny zobowiązany był wystawić na wojnę z Tatarami po jednym pachołku. Krytyka ta realizowana jest poprzez ukazanie przygotowań naiwnego wiejskiego plebana do wysłania na wojnę sługi szkolnego Albertusa. Wyprawa plebańska jest pierwszym staropolskim utworem utrzymanym w konwencji groteski. Utwór spowodował powstanie licznych naśladownictw, nazywanych „albertusami”.
Problem autorstwa Autor Wyprawy plebańskiej jest nieznany, a współczesna wiedza o jego życiu oparta jest głównie na domysłach. Wywodził się on prawdopodobnie z nizin społecznych, tekst wskazuje jednak, że zdobył dość solidne wykształcenie (być może na Akademii Krakowskiej). Z zawodu mógł być sekretarzem, nauczycielem lub księdzem. Na jego bliskie związki ze środowiskiem duchownych wskazuje wpleciona w utwór obrona kleru i powoływanie się na utwór przez kościelnych publicystów. Posiadał też dobrą znajomość kręgów mieszczańskich (wymienia w utworze imiennie krakowskie szynkarki i handlarzy końmi) oraz plebejskich. Druk utworu w prestiżowej oficynie Jana Januszowskiego wskazuje na to, że autor musiał być w pewnym stopniu znany w Krakowie.