Kierował pracą oświatową w Polskiej Partii Socjalistycznej. W latach 1924–1936 był wiceprezesem, a następnie od 1936 do 1939 prezesem Zarządu Głównego Towarzystwa Uniwersytetu Robotniczego. Od 1919 do 1939 nieprzerwanie był członkiem Rady Naczelnej PPS, a od października 1921 członkiem Centralnego Komitetu Wykonawczego PPS.

Uchodził za jednego z najlepiej wykształconych działaczy PPS, a jego biblioteka słynęła z bogactwa zbiorów. Kazimierz Czapiński był ateistą, racjonalistą i scjentystą. Opisywany w książce Nauczyciele jako jeden z siedmiu mistrzów-nauczycieli Andrzeja Nowickiego, późniejszego prezesa Stowarzyszenia Ateistów i Wolnomyślicieli oraz Polskiego Towarzystwa Religioznawczego.

Wojna i okupacja We wrześniu 1939 opuścił Warszawę i powrócił po kapitulacji. Był przeciwny organizowaniu konspiracji, uważając, że wojna skończy się niebawem wskutek zwycięstwa armii francuskiej.

Od 1940 współpracował z grupą Adama Próchnika i z konspiracyjną organizacją socjalistów – „Barykadą Wolności”, uczestnicząc w kółkach samokształceniowych.