Maska historyczna – zabieg literacki polegający na lokalizowaniu akcji i fabuły utworu w przeszłości historycznej, a nawet legendarno-baśniowej, jednak nie po to, aby przedstawić wizję przeszłości, lecz aby przede wszystkim za jej pomocą przekazać odwołania do czasów współczesnych, aktualnych wydarzeń.
Chwyt ten jest stosowany głównie w warunkach cenzury, gdy nie można mówić wprost i należy posługiwać się językiem ezopowym w celu nawiązania kontaktu z czytelnikiem przy równoczesnym "wyłączeniu" z aktu porozumienia osoby cenzora. W klasycyzmie posługiwano się maską historyczną, kierując się regułą "dobrego smaku", zabraniającą mówienia bezpośrednio w utworze literackim o sprawach aktualnych. W dobie romantyzmu polskiego o stosowaniu maski historycznej czy kostiumu historycznego zadecydowało położenie polityczne, represyjna cenzura zaborcza, choć wyrażał się w tym również romantyczny historycyzm.