Carl Gottlieb Svarez (ur. 27 lutego 1746 w Świdnicy, zm. 14 maja 1798 w Berlinie) – niemiecki prawnik, jeden z twórców Landrechtu pruskiego.
Urodził się w Świdnicy na Śląsku, krótko po tym, jak prowincja ta została zdobyta przez Prusy w wojnie z Austrią. Był synem adwokata i tamtejszego rajcy. Jego rodzina zmieniła nazwisko ze „Szwartz” na hiszpańsko brzmiące „Svarez”. Studiował na Uniwersytecie Viadrina we Frankfurcie nad Odrą. Studia rozpoczął w 1762, mając 16 lat. Już w 1766 zdał we Wrocławiu egzaminy asesorskie. Ożenił się z – młodszą o 9 lat – Joanną Dorotą Arndt (1755–1827).
Od 1771 pracował jako wyższy radca rządowy w ówczesnym rządzie Śląska. Śląsk – ze względu na swoje strategiczne znaczenie dla Prus – posiadał wówczas osobny zarząd niż pozostałe pruskie prowincjeT. Maciejewski, Historia administracji, Warszawa 2002.. Svarez zajmował się sprawami rolnictwa. Przedstawił, zaakceptowany przez władze, projekt dotyczący listów zastawnych, hipoteki, dla zorganizowania sprawnego systemu kredytowego. Dzięki swoim inicjatywom stał się najbliższym współpracownikiem śląskiego ministra sprawiedliwości – późniejszego wielkiego kanclerza Prus – Johanna Heinricha von Carmer.