W latach 1929–1939 w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie wykładał liternictwo. Odnosił również sukcesy w grafice warsztatowej, krytyka doceniła m.in. jego Głowę dziewczyny i Ananke, otrzymał srebrny medal za drzeworyty Głowa z fajką (1933) i Okno z doniczką (1933) na Międzynarodowej Wystawie Sztuki i Techniki (Wystawie Światowej) w Paryżu w roku 1937. Wygrał także konkurs na projekt buławy Marszałka Senatu (1929), był współautorem Sali Kawalerii na Wawelu (1938), również jego autorstwa jest kształt liter napisu na płycie Grobu Nieznanego Żołnierza w Warszawie (1925).
Podczas II wojny światowej przebywał w Warszawie, w Powstaniu Warszawskim należał do grupy plastyków w Wydziale Propagandy BIP Komendy Głównej AK i był kierownikiem artystycznym pisma „Barykada Powiśla”.
Po wojnie przeniósł się na stałe do Krakowa i podjął wykłady w Akademii Sztuk Pięknych (1945–1962). Po połączeniu ASP i PWSSP w roku 1950 objął utworzoną od nowa Katedrę Grafiki Książkowej, a od 1952 Katedrę Drzeworytu, którą prowadził do odejścia na emeryturę (1962), z jego pracowni wyszło wielu znanych grafików. Także w roku 1952 został mianowany profesorem krakowskiej ASP, w latach 1952–1956 pełnił funkcję dziekana Wydziału Grafiki, a po reorganizacji był kierownikiem Studium Grafiki w latach 1956–1961.