Poprzez własne obserwacje przekonała się, że relacje Polaków, których wysłuchała w szpitalu, były prawdziwe. Pierwszym jej traumatycznym przeżyciem w obozie była scena, którą zaobserwowała przez okno kuchni SS-revieru. Kiedy zobaczyła ciało więźnia wiszące na wewnętrznej stronie drutów otaczających obóz, zemdlała. Po tym zdarzeniu zaczęła zadawać pytania więźniom, łamiąc regulamin obozowy. Odpowiedzi udzielane przez nich uzmysłowiły jej prawdziwy obraz obozu. Nawiązując kontakty, zaczęła świadomie pomagać więźniom umieszczonym w Auschwitz, organizując im dodatkowe porcje jedzenia oraz leki.

Jej niespotykana wśród personelu obozu życzliwość wobec więźniów została dostrzeżona wkrótce przez kierownictwo. W styczniu 1943 r. została po raz pierwszy zadenuncjowana przez esesmana Kaulfussa. Lekarz garnizonu SS Wirths wezwał ją do siebie, udzielając jej nagany oraz ostrzegając o konsekwencjach odstępstw od regulaminu, jakich się dopuściła. Pracę jej ocenił co prawda bardzo dobrze, ale zarzucił jej „zbyt ludzkie traktowanie więźniów”. Siostra weszła wkrótce w konflikt z autorem donosu – Niemcem sudeckim, który obserwował ją regularnie, donosząc na nią do zwierzchników. W końcu przyparta do muru sama złożyła donos na Kaulfussa, że po pijanemu podarł portret Himmlera.