Jako absolwent pedagogiki na Uniwersytecie Jagiellońskim był jednym ze współorganizatorów Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Katowicach, gdzie pełnił funkcję dziekana Wydziału Humanistycznego.
Jan Zborowski oprócz obowiązków dydaktycznych kontynuował pracę naukową, publikując w latach 1946–1947 „Nauczanie elementarne” oraz „Dydaktyka, czyli teoria nauczania”. Prace te ukazały się nakładem Biblioteki Nauczyciela Instytutu Pedagogicznego w Katowicach. 12 czerwca 1950 na Uniwersytecie Jagiellońskim Zborowski otrzymał tytuł doktora filozofii z zakresu pedagogiki. Swoją rozprawę naukową poświęcił problemom „Zadawania i organizacji pracy domowej uczniów”.
W 1954 został przeniesiony do Opola, gdzie objął funkcję rektora tutejszej WSP, która pełnił przez dwa lata (do 1956). Był pierwszym opolskim rektorem tej uczelni. Za jego kadencji wzniesiono Dom Studencki „Mrowisko” dla 600 studentów, główny gmach uczelni przy ulicy Oleskiej oraz Dom Profesora przy ulicy MatejkiS. Nicieja, op. cit., s. 34.. Następnie przeniósł się do Krakowa, gdzie w 1968 r. otrzymał tytuł profesora, pełniąc przez wiele lat funkcję dyrektora Instytutu Pedagogiki UJ. Był również przejściowo zatrudniony w krakowskiej WSP (1956-1959).