Stanisław Antoni Emil Kolbuszewski (ur. 22 czerwca 1901 w Przemyślu, zm. 7 stycznia 1965 we Wrocławiu) – filolog polski, specjalizujący się w literaturoznawstwie.
Życiorys Urodził się 22 czerwca 1901 w Przemyślu, w rodzinie Franciszka i Zofii z Wyrobków. W latach 1912–1914 był członkiem skautingu, w latach 1918–1920 ochotniczo służył w Wojsku Polskim. Ukończył VII gimnazjum we Lwowie (1919). Uczestniczył w akcji plebiscytowej w okręgu Racibórz na Górnym Śląsku. Do 1921 studiował na wydziale filologicznym Uniwersytetu Warszawskiego, w 1923 ukończył filologię polską na Uniwersytecie Poznańskim (w 1925 doktorat). Dzięki stypendium Funduszu Kultury Narodowej studiował także w Paryżu (1925/26) i ponownie w Paryżu oraz Berlinie (1928–1930). W latach 1923–1928 był nauczycielem gimnazjum w Środzie, następnie w gimnazjum im. Paderewskiego w Poznaniu. Od 1930 docent Uniwersytetu Poznańskiego. Od 1932 członek komitetu literatury Polskiej Akademii Umiejętności. W 1934 przeniósł się na Łotwę, obejmując stanowisko kierownika Katedry Literatur Słowiańskich na Uniwersytecie Łotewskim w Rydze. Pracując tam, przyczynił się do rozwoju stosunków polsko-łotewskich oraz łotewskiego szkolnictwa. Od 1937 był członkiem Instytutu Bałtyckiego.