Niezgodność towaru konsumpcyjnego z umową – instytucja prawna w polskim prawie, która do 25 grudnia 2014 r. regulowała odpowiedzialność sprzedawcy wobec kupującego będącego konsumentem za „wadliwość” towarów konsumpcyjnych (rzeczy ruchomych, energii elektrycznej, jak również gazu i wody sprzedawanych w ograniczonej ilości lub w określonej objętości).
Dużo wcześniej obecna była w obrocie międzynarodowym, z racji ratyfikowania przez Polskę w 1995 r. Konwencji Narodów Zjednoczonych o umowach międzynarodowej sprzedaży towarów. Później na okres ponad 10 lat regulowała ją również ustawa z dnia 27 lipca 2002 r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu cywilnego (, z późn. zm.) (jej art. 4 ust. 2 i 3), stanowiąca implementację nieobowiązującej już dyrektywy nr 1999/44/WE, i mająca zastosowanie wyłącznie w obrocie konsumenckim i w zakresie określonym wspomnianą ustawą. Obecnie, tj. od 25 grudnia 2014 r., została ona zastąpiona – bardzo podobna do niej – instytucją, jaką jest niezgodność rzeczy z umową.