Wykładnia językowa (zwana inaczej: gramatyczną, literalną, lingwistyczną, werbalną lub słowną) – dąży do ustalenia właściwego znaczenia interpretowanego tekstu prawnego z punktu widzenia języka, w jakim tekst ten jest sformułowanyM. Koszowski, Dwadzieścia osiem wykładów ze wstępu do prawoznawstwa, Warszawa 2019, s. 196..
Wykładnia językowa opiera się na takich dyrektywach wykładni jak: dyrektywa języka potocznego, dyrektywa języka specjalistycznego, dyrektywa języka prawniczego i dyrektywa języka prawnego.
język potoczny (ogólny, powszechny) – przez niego rozumie się tu język, w jakim na co dzień porozumiewają się ludzie, w szczególności w jego pisemnej literackiej odmianie, język prawny – język, w którym formułuje się akty normatywne, język prawniczy – to język, w którym wypowiadają się prawnicy o prawie, sędziowie, adwokaci, radcy prawni, profesorowie prawa itp., język specjalistyczny (techniczny) – stosowany w danej nauce lub branży np. medycynie, chemii, inżynierii, budownictwie etc.
Zgodnie z dyrektywą języka potocznego wyrazy i ich związki użyte w tekście prawnym należy rozumieć tak, jak są one pojmowane w języku potocznym.