Elokucja (łac. elocutio – wysłowienie, styl, język) – właściwe, jasne i ozdobne wysłowienie, odpowiednie użycie słów do myśli, uporządkowane wypowiadanie myśli.
Teoria elokucji obejmuje trzy grupy zagadnień: Typologię stylów – celowe ułożenie wypowiedzi do przedmiotu i słuchaczy, Zasady wyboru i przekształcanie słów – tropy i figury retoryczne, Wiedza o okresie retorycznym – konstrukcji zdania.
Czynniki określające styl: Skala ozdobności w zakresie słownictwa i konstrukcji zdania (okresu retorycznego), stopień nasycenia środkami uwydatniającymi perswazję emocjonalną.
Składa się z czterech działów:
latinitas - łacińskość, tu w znaczeniu metaforycznym: poprawność – unikanie błędów gramatycznych, leksykalnych, składniowych, dokładne opanowanie języka mowy; niepoprawność języka wypowiedzi może mieć negatywny wpływ na odbiór przekazywanych treści, claritas - jasność – język ma być zrozumiały, aby perswazja mogła być skuteczna, decorum, inaczej aptum - stosowność – musi zawierać funkcjonalność, celowość, ornatus - ozdobność – dobre wysłowienie powinno zawierać siłę, blask, pomysłowość, bogactwo, dowcip, płynność, staranność, rozmaitość.
Istnieje ciągłe napięcie między claritas a ornatus - aby osiągnąć zgodność potrzebna jest duża biegłość.
Inne nurty to m.in.