Elokucja (łac. elocutio – wysłowienie, styl, język) – właściwe, jasne i ozdobne wysłowienie, odpowiednie użycie słów do myśli, uporządkowane wypowiadanie myśli.

Teoria elokucji obejmuje trzy grupy zagadnień: Typologię stylów – celowe ułożenie wypowiedzi do przedmiotu i słuchaczy, Zasady wyboru i przekształcanie słów – tropy i figury retoryczne, Wiedza o okresie retorycznym – konstrukcji zdania.

Czynniki określające styl: Skala ozdobności w zakresie słownictwa i konstrukcji zdania (okresu retorycznego), stopień nasycenia środkami uwydatniającymi perswazję emocjonalną.

Składa się z czterech działów:

latinitas - łacińskość, tu w znaczeniu metaforycznym: poprawność – unikanie błędów gramatycznych, leksykalnych, składniowych, dokładne opanowanie języka mowy; niepoprawność języka wypowiedzi może mieć negatywny wpływ na odbiór przekazywanych treści, claritas - jasność – język ma być zrozumiały, aby perswazja mogła być skuteczna, decorum, inaczej aptum - stosowność – musi zawierać funkcjonalność, celowość, ornatus - ozdobność – dobre wysłowienie powinno zawierać siłę, blask, pomysłowość, bogactwo, dowcip, płynność, staranność, rozmaitość.

Istnieje ciągłe napięcie między claritas a ornatus - aby osiągnąć zgodność potrzebna jest duża biegłość.

Inne nurty to m.in.