Inne cechy jego hebrajskiego idiomu muzycznego to częste akcentowanie końcowej części taktu (analogicznie jak w języku hebrajskim), nieskrępowany przebieg rytmiczny (sugerujący melizmaty hebrajskiego śpiewu) oraz wszechobecny synkopowany rytm typu (i jego odmiany), który stał się znany jako „rytm Blocha”.
Obok muzyki żydowskiej Bloch komponował też utwory oparte częściowo na estetyce neoklasycystycznej, np. dwie sonaty na skrzypce i fortepian (1920, 1924), I Kwintet fortepianowy (1923) (gdzie wykorzystał ćwierćtony w I i III części), czy Concerto Grosso nr 1 (1925). Jednak w całej twórczości Blocha widoczna jest jego skłonność do eklektyzmu, choćby w inspirowanym poezją Walta Whitmana cyklu fortepianowym Poems of the Sea (1922), w którym występuje mieszanka impresjonizmu, modalności i sztajgerów (żydowskie skale muzyczne).
Wybrane kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Amerykanie pochodzenia żydowskiego Kategoria:Amerykańscy dyrygenci Kategoria:Amerykańscy kompozytorzy muzyki poważnej Kategoria:Amerykańscy pedagodzy muzyczni Kategoria:Ludzie urodzeni w Genewie Kategoria:Urodzeni w 1880 Kategoria:Zmarli w 1959 Kategoria:Żydowscy muzycy