Świadectwo urodzenia – polski film wojenny z 1961 w reżyserii Stanisława Różewicza, zrealizowany na podstawie scenariusza napisanego wspólnie z bratem reżysera, Tadeuszem Różewiczem. Na film składają się trzy różne nowele opowiadane z perspektywy dzieci doświadczonych przez wydarzenia II wojny światowej.
Film spotkał się z uznaniem krytyków, zdobywając prestiżowe nagrody na festiwalach filmowych dla młodzieży (w Cannes i Wenecji). Szczególnym zainteresowaniem krytyków i badaczy cieszyła się trzecia nowela, ukazująca walkę osieroconej żydowskiej dziewczynki o przetrwanie; kontrowersje budziło przede wszystkim zakończenie noweli i całego filmu. Świadectwo urodzenia, którego reżyser dystansował się od dyskusji na temat polskiego bohaterstwa wojennego, jest zaliczane do nurtu plebejskiego polskiej szkoły filmowej.
Fabuła Świadectwo urodzenia podzielone jest na trzy nowele. Pierwsza z nich, Na drodze, rozgrywa się we wrześniu 1939, gdy po rozbiciu swego pułku żołnierz-taboryta – wśród pożogi wojennej – wiezie dokumenty sztabowej kancelarii. Towarzyszy mu przypadkowo spotkany chłopiec Janek, poszukujący matki.