Uporano się z tym dzięki pojawieniu się nowych, mocniejszych silników z biura konstrukcyjnego silników Klimowa. Nowy samolot oznaczony jako Tu-14 napędzany dwoma silnikami odrzutowymi WK-1 wszedł w końcu 1950 roku na uzbrojenie radzieckiej Marynarki Wojennej i służył w niej do 1960 roku, kiedy to zostały zastąpione przez torpedową wersję Ił-28T. Wyprodukowano około 150 sztuk samolotu.
Konstrukcja Bombowiec był górnopłatem o konstrukcji metalowej, półskorupowej, wykonanej z duraluminium. Kadłub o kołowym przekroju mieścił w hermetyzowanych kabinach trzyosobową załogę: pilota w kabinie na grzbiecie kadłuba, nawigatora/bombardiera w oszklonym dziobie maszyny i tylnego strzelca w kabinie strzeleckiej pod usterzeniem pionowym samolotu. Samolot miał proste skrzydła o trapezowym obrysie, skrzydła były podzielone na centropłat z podwieszonymi silnikami i trapezowe końcówki. Bombowiec miał prosty, klasyczny statecznik pionowy i skośny poziomy. Podwozie główne chowane było do gondoli silników a przednie do wnęki kadłuba. Poza wersją podstawową istniała również wersja torpedowa Tu-14T oraz rozpoznawcza Tu-14R, która w komorze bombowej przenosiła zestaw aparatów fotograficznych.