Zachowywanie historii mówionej – pole działalności, zajmującej się opieką nad i utrzymaniem zebranych materiałów historii mówionej, niezależnie od postaci tych przekazów. Historia mówiona jest to metoda historycznej dokumentacji, w której wykorzystuje się relacje żyjących uczestników zdarzeń, które się bada. Historia mówiona często dotyka tematów rzadko pojawiających się na kartach dokumentów pisanych, a przez to, uzupełnia luki w historii.
Zbieranie relacji historii mówionej Najwcześniejszą metodą zachowywania przekazów historii mówionej było zapamiętywanie ich. Wraz z ubywaniem starszych osób chcących zachowywać i przekazywać dalej opowieści, kulturowe wspomnienia zaczęły zanikać.
Wraz z nastaniem epoki słowa pisanego, stało się możliwe zachowanie historii bez używania pamięci wybranych osób. Słowo mówione było transkrybowane, a dzięki temu naoczne relacje tych, którzy przeżyli znaczące lub bardziej codzienne wydarzenia, mogły zostać zachowane dla przyszłych pokoleń. Taka metoda zachowywania wkrótce została połączona z różnymi możliwościami zapisu dźwięku. Słowo mówione mogło zostać nagrane na kasetę audio lub video lub na nośniki cyfrowe.