Rudin – pierwsza powieść Iwana Turgieniewa wydana po raz pierwszy w czasopiśmie Sowriemiennik w 1856. W utworze tym po raz pierwszy pojawia się motyw inteligenta-rewolucjonisty – typ postaci, który był przedmiotem literackiej analizy również w kolejnych utworach pisarza.
Okoliczności powstania Rudin powstawał bezpośrednio po wojnie krymskiej, kiedy coraz szersze kręgi społeczne w Rosji zaczęły domagać się reform w państwie. Turgieniew, reprezentujący poglądy liberalne, znał wielu młodych ludzi pochodzenia szlacheckiego i mieszczańskiego, którzy zainteresowali się radykalnymi ideami demokratycznymi i deklarowało się jako ich sympatycy. Pisarz był jednak bardzo krytyczny wobec tego środowiska, twierdząc, że demokraci nie są w stanie przejść od słów do czynów, a zatem ich postawa nie może przełożyć się na niezbędne zmiany w kraju.
Treść Do domu Darii Michajłowny Łasuńskiej nieoczekiwanie przybywa znajomy jej znajomego, właściciela ziemskiego Leżniewa, Dymitr Rudin, który od pierwszego dnia zaskakuje panią domu, jej gości i siedemnastoletnią córkę Natalię elokwencją, inteligencją i radykalnymi poglądami – głosi konieczność ciągłego działania na rzecz ulepszania rzeczywistości, nietracenia czasu na puste zapowiedzi przyszłych czynów.