Prawosławni Rosjanie w Belgii początkowo podlegali w całości Zachodnioeuropejskiemu Egzarchatowi Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, z którym część parafii zerwała w latach 1926–1927 na rzecz Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji. Większość placówek duszpasterskich pozostała jednak w jurysdykcji egzarchatu, tworząc w 1937 eparchię brukselską, której zwierzchnik posługiwał się tytułem metropolity Brukseli i całej Belgii.
W czasie II wojny światowej środowisko rosyjskich emigrantów w Belgii podzieliło się na zwolenników i przeciwników Hitlera, postrzeganego przez tych pierwszych jako potencjalny pogromca bolszewizmu i wyzwoliciel Rosji. Część wiernych i kapłanów współpracowała z antyfaszystowskim ruchem oporu (metropolita Aleksander został za to deportowany). W związku z różnymi postawami wiernych różne było również nastawienie władz okupacyjnych wobec parafii: niektóre działały swobodnie, podczas gdy inne musiały zawiesić działalność duszpasterską.