Badał poezję stanisławowską, która stanowiła główny temat jego dzieł.
Osiągnięcia Debiut autorski w czasopiśmie „Odra” w 1948 roku. Magisterium w 1951 roku. W 1955 roku uzyskał stopień doktora na podstawie rozprawy „Monitor z roku 1763 na tle swoich czasów”. 17 października 1963 miało miejsce kolokwium habilitacyjne Romana Kalety na podstawie rozprawy „Poezja polityczna polskiego Oświecenia 1780-1795”. Natomiast 1 stycznia 1965 roku otrzymał tytuł docenta. Objęcie kierownictwa nad Pracownią Historii Literatury i Edytorstwa Wieku Oświecenia w 1975 roku. Nagroda wrocławskiej prasy w 1975 roku. 18 stycznia 1979 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego. Złoty Krzyż Zasługi w 1983 roku.
Najważniejsze prace Sensacje z dawnych lat, Wrocław 1974; Wydawnictwo Iskry Warszawa 2009. Oświeceni i sentymentalni. Studia nad literaturą i życiem w Polsce w okresie trzech rozbiorów, Wrocław 1971. Biecz Studia Historyczne, redaktor wydania; Wydawnictwo Ossolineum, Wrocław 1962 Nie masz zgody. Trzy satyry z wieku oświecenia, Wrocław, 1957. Anegdoty i sensacje obyczajowe wieku oświecenia w Polsce, Warszawa 1958.