Rozwój literatury żydowskiej w Polsce został przerwany przez wybuch II wojny światowej. Działalność literacka i kulturalna społeczności żydowskiej odbywała się od tego momentu w ukryciu i była bardzo skromna – np. w getcie uprawiano twórczość kabaretową (m.in. Kawiarnia Sztuka), powstawały również utwory literackie odnoszące się do doświadczenia Holocaustu (m.in. poezja Icchaka Kacenelsona).
Po zakończeniu wojny ocalali poeci i pisarze kontynuowali swoją twórczość. Pisali wtedy m.in. Eliasz Rajzman, Mojżesz Broderson, Jakub Zonszajn, Dawid Sfard i Daniel Kac. Prężnie działało również publikujące żydowską twórczość wydawnictwo Idisz Buch. Ostatecznie twórczość żydowska w Polsce zakończyła się wraz z rokiem 1968 i emigracją wielu żydowskich pisarzy.
Polsko-żydowskie kontakty literackie W XIX wieku kontakty pomiędzy tymi dwoma narodami były utrudnione z powodu bariery językowej – nie wszyscy Żydzi znali polski, natomiast jidysz nie był uznawany przez Polaków za właściwy język żydowski, a jedynie za gwarę ludową. Tym samym, kiedy w połowie lat 80.