W roku 1464 między Brandenburgią a księstwem wołogoskim zaczęły toczyć się walki o ziemię szczecińską. Zgon ostatniego szczecińskiego Gryfity, Ottona III, w 1464 r. uaktywniał układ o podziale księstwa z 1295 r. Według niego dzielnice szczecińską przejąć mieli pozostali Gryfici. Elektor brandenburski Fryderyk II Żelazny miał inny pogląd na ten temat i według niego margrabiowie mieli przejąć księstwo w razie wymarcia Gryfitów–szczecinian.
Z tego powodu odbyły się dwie wojny między Pomorzem a Brandenburgią: 1464–1472 (I wojna o sukcesję szczecińską) i 1478–1479 (II wojna o sukcesję szczecińską). Po sukcesach pomorskich w pierwszej fazie wojny, elektor brandenburski Albrecht III Achilles przejął inicjatywę i ze swoją dwunastotysięczną armią zdobył Banie, oblegał Pyrzyce, spustoszył okolice Stargardu i dobra klasztoru w Kołbaczu, spalił Pełczyce, następnie zdobył zamek w Wapnicy i w Szadzku. Wojna zakończyła się 26 czerwca 1479 r. niekorzystnym dla Bogusława X pokojem przęsławskim (Pokój w Prenzlau).