Jakkolwiek nie był kapłanem pozostawił po sobie zbiór obszernych komentarzy w formie katen do kilku ksiąg Starego Testamentu: Kateny do Ośmioksiągu, Ksiąg Królewskich, Kronik, do Izajasza, Pieśni nad Pieśniami. Ich pochodzenie tłumaczy się tym, że w szkole gazejskiej oprócz świeckich autorów komentowano również autorów biblijnych. W swoich komentarzach Prokop nie sięga jednak do wcześniejszych chrześcijańskich prac egzegetycznych, za przewodnika swojej pracy obierając sobie Filona z Aleksandrii. Z plagiatu Mikołaja z Metony znana jest treść polemiki Prokopa z neoplatonikiem Proklosem. Przypisywanie mu autorstwa podręcznika epistolografii budzi wątpliwości badaczy.
Focjusz nazywa Prokopa φιλόπονος (pracowity). Współcześni rozchwytywali jego pisma. Od VII wieku chętnie je ekscerpowali bizantyńscy leksykografowie i antologiści, m.in. Maksym Wyznawca, Makary Chrysokefalos. XIII-wieczni retorzy stawiali go na równi z klasykami. Jego maniera stylistyczna niewątpliwie odpowiadała bizantyńskiej wrażliwości bardziej niż styl klasyczny
Mowę Prokopa na cześć cesarza (P. in imperatorem Anastasium Panegirycus) wydał w 1917 w Berlinie K. Kempen. Listy i mowy wydali w 1963 roku w Ettal A. Garzya i R.J. Loenertz pod tytułem P. Gazei epistolae et declamationes. Z katen – Catena in Ecclesiasten wydał S.