superiora Edwarda Kosibowicza – rzekomo celem udzielenia dodatkowych wyjaśnień w dowództwie. W rzeczywistości zamordowano go strzałem w tył głowy na Polu Mokotowskim.
Po pewnym czasie pozostałych Polaków stłoczono w niewielkim pokoiku znajdującym się w podziemiach klasztoru, po czym obrzucono granatami. Następnie przez wiele godzin trwało metodyczne dobijanie rannych. Ofiarą masakry padło ponad 40 osób, w tym 8 kapłanów i 8 braci Towarzystwa Jezusowego. Zwłoki zamordowanych oblano benzyną i podpalonoWraz z martwymi spłonęli wówczas żywcem ciężko ranni, którzy znajdowali się wciąż na miejscu kaźni.. Ocalało czternaście osób (w większości rannych), którym po chwilowym odejściu Niemców udało się wydostać spod sterty ciał i uciec z klasztoru.
Mordowanie ludności cywilnej thumb|Tablica upamiętniająca zamordowanych mieszkańców ul. Madalińskiego thumb|Tablica upamiętniająca ofiary egzekucji na schodach przy ul. Dworkowej thumb|Tablica upamiętniająca członków rodziny Magierów, zamordowanych w egzekucji przy ul. Puławskiej W pierwszych dniach sierpnia oddziały niemieckie na Mokotowie – zarówno jednostki SS i policji, jak i Wehrmachtu – wielokrotnie dokonywały wypadów mających na celu sterroryzowanie polskiej ludności cywilnej. Akcjom tym towarzyszyły zwykle doraźne egzekucje połączone z paleniem domów.