Bufor ramki () – część pamięci RAM (zwykle karty graficznej) przeznaczona do przechowywania informacji o pojedynczej ramce obrazu. W buforze tym przechowywane są informacje o wartości każdego piksela tworzącego ramkę. Wartości pikseli zapisywane są na jednym lub większej liczbie bitów, w zależności od wybranego dla karty graficznej trybu koloru, a co za tym idzie, ilości możliwych do wyświetlenia na ekranie kolorów. Metoda wykorzystująca bufor ramki do przechowywania obrazu zdobyła popularność wraz z upowszechnieniem się minikomputerów i stacji roboczych.
Historia Pierwszy znany, eksperymentalny bufor ramki użyty w 1969 roku wyświetlał obraz w trzybitowej głębi koloru, czyli kolorów było zaledwie 8. W 1972 roku w laboratoriach Xerox PARC zbudowano bufor z 311 040 bajtami pamięci, zdolny do wyświetlania obrazu w rozdzielczości 640×480 pikseli z ośmiobitową głębią koloru, czyli 256 kolorami
Charakterystyka Najczęściej dla bufora ramki stosuje się następujące głębie koloru (liczby bitów na piksel): 1-bitowa – dla obrazu monochromatycznego, 4-bitowa, 8-bitowa – dla obrazu w 256 kolorach, 16-bitowa, tryb high color – dla obrazu z paletą 65,5 tys.