Okres aleksandrowski W 1905 r. artysta nabył od Wodzińskich dom (wcześniej pełniący rolę karczmy) na obrzeżach Aleksandrowa Kujawskiego, wtedy jeszcze Aleksandrowa Pogranicznego, ukochaną "Dębówkę" gdzie urządził sobie pracownię i mieszkał do końca życia. Taki cichy dom był odwiecznym marzeniem artysty. W "Dębówce" wykonuje rzeźby do kościoła w Ciechocinku oraz stacje drogi krzyżowej dla świątyni w Nieszawie, Bielawie i Raciążku. Prace te są pokrewne stworzonym dla kościoła w Służewie, ale nie są już nacechowane takim rozmachem. Wacłąw Bębnowski kochał spokój i ciszę. Nie uczestniczył w głośnym życiu szybko rozwijającego się wtedy Aleksandrowa. Nie dbał o zapewnienie sobie wysokiego standardu ekonomicznego. Swoje prace sprzedawał wśród wielu znajomych i przyjaciół. Stałą sprzedaż prac prowadził Warszawski sklep z pamiątkami "Zofia". Jego żona organizowała coroczne wystawy prac w parku zdrojowym w Ciechocinku, gdzie prace sprzedawane były od ręki. Jego prace były tak pożądane że nawet anonimowy warsztat z Ciechocinka zajmował się kopiowaniem i sprzedażą prac.