Do odprawiania nabożeństw biskup wyznaczył innego mnicha, a protestującemu Ilji zagrożono przeniesieniem do klasztoru. Wówczas Klimowicz zdjął szaty zakonne oraz przegnał mnichów wysłanych przez biskupa. Zwolennicy proroka zaczęli się domagać od niego, by zerwał z duchowieństwem prawosławnym, ogłosił się przywódcą grupy oraz rozpoczął wypędzanie duchownych z bożych świątyń. Jednakże Eliasz postanowił zamknąć cerkiew i w sądzie dochodzić praw do swojej własności. Na początku 1938 roku Klimowicz wygrał proces o cerkiew, lecz rozgoryczony sprzedał ją katoliczce z Sokółki Marii Soroczyńskiej, która świątynię przekazała Kurii Metropolitalnej w Wilnie. Konflikt z duchownymi dodatkowo wzmocnił pozycję Ilji wśród jego zwolenników. Wkrótce zwolennicy „proroka” zaczęli działać niezależnie od władz duchownych. Wyrażało się to głównie w głoszeniu objawień w okolicznych miejscowościach, m.in. Puchłach i Ciełuszkach, gdzie powstała drewniana kaplica i rozpoczął się kult wtornikówUważali oni, że dzień święty należy przenieść z niedzieli na wtorek ze względu na przegnanie w ten dzień z cerkwi duchownego wysłanego przez biskupa, który przybył odprawić nabożeństwo pod nieobecność Ilji. Do najbardziej radykalnych ich poglądów należało ukrzyżowanie proroka.