W 1939, pośmiertnie, nadano mu tytuł honorowego członka Stowarzyszenia Elektryków Polskich.

Prowadził działalność dydaktyczną. Wykładał radiotechnikę w Wyższej Szkole Budowy Maszyn i Elektrotechniki im. H. Wawelberga i S. Rotwanda w Warszawie. Opracował kilka skryptów i wiele artykułów naukowych i popularyzatorskich (na łamach „Przeglądu Radiotechnicznego”, „Wiadomości i Prac Instytutu Radiotechnicznego”, „Przeglądu Elektrotechnicznego”, „Przeglądu Wojskowo-Technicznego”, „Przewodnika po I Ogólnokrajowej Wystawie Radiowej” 1926). Najważniejszym dziełem Krulisza był zaplanowany na wiele tomów wykład akademicki teorii radiotechniki Zasady radiotechniki; ukazały się dwa tomy – Podstawy teoretyczne (1932) i Lampy elektronowe (1937). Inżynier Krulisz opracował ponadto m.in. poradinik dla radioamatorów (1927), Radiotechnika (1928), Części konstrukcji radiotechnicznych (1928). Był delegatem Polski na wielu międzynarodowych konferencjach technicznych.

Razem ze Stefanem Jasińskim uzyskał patent polski na „urządzenie do kontroli i korekcji nastawienia częstotliwości radiostacji o ciągłym zakresie fal” (1935).