Różnorodnym podstawom obowiązywania prawa oferowanym przez zwolenników prawa natury pozytywiści przeciwstawiali dwie główne koncepcje: genetyczną i proceduralną. Pozytywistyczna teza o rozdziale prawa i moralności pociąga za sobą to, że moralność nie może stanowić podstawy dla legitymizowania prawa. Zgodnie z koncepcją genetyczną prawo posiada legitymizację, jeśli pochodzi od legitymizowanego podmiotu władczego (czyli podmiotu posiadającego uprawnienia do wydawania prawa). W tym ujęciu zasadniczą kwestią jest legitymizacja władzy, a legitymizacja prawa jest jedynie jej pochodną. Treść prawa i sposób jego ustanowienia są rzeczami drugorzędnymi. Genetyczna koncepcja legitymizacji prawa prezentowana jest m.in. w pracach Johna Austina. Odwoływała się do niej także marksistowska teoria prawa.
Zgodnie z proceduralną koncepcją legitymizacji prawa, aby prawo zostało uznane za prawomocne wymagane jest, aby było ustanowione zgodnie z określonymi procedurami. W najbardziej wyraźnej postaci stanowisko takie wyraża normatywizm Hansa Kelsena.
We współczesnych koncepcjach legitymizacji łączone są najczęściej elementy różnych teorii. Ważne jest zarówno kryterium genetyczne, jak i proceduralne. Zwraca się również uwagę na to, by treść prawa wyrażała pewne istotne wartości (zawarte w konstytucji czy traktatach o prawach człowieka).
Przypisy
Kategoria:Filozofia prawa Kategoria:Socjologia prawa Kategoria:Teoria prawa